บทที่ 25 หนีไม่ได้ก็ต้องเอาตัวรอด

บทที่ 1

หนีไม่ได้ก็ต้องเอาตัวรอด

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งบางเข้ามาภายในห้องที่กว้างขวาง เมื่ออวี้หลันขยับเปลือกตาขึ้น ความทรงจำจากค่ำคืนที่เร่าร้อนและรุนแรงก็ไหลย้อนกลับเข้ามาประหนึ่งระลอกคลื่น

นางขยับกายจะลุกขึ้นนั่ง ทว่าเพียงแค่เริ่มเคลื่อนไหว ความเจ็บปวดแปลบจากส่วนลึกกลางกายสาวก็...